I have got a little bit of time to rest this weekend while preparing to teach grad students on Communication Theory this Sunday. On the occasion to convey message to Mrs.Corazon C. Aquino to rest in peace today. I saw some of my Filipino friends expressed lot of good feelings about her, this link is also posted on one of my friends’s facebook.

Corazon C. Aquino: ‘All of us Filipinos have to make sacrifices’

http://www.pcij.org/edsa20/cory-aquino.html

Moreover, it reminds me of  love album I really liked since I was university student at the Faculty of Communication Arts, Chilalongkorn University.  This love-songs album sung by Jose Mari Chan and friends.  Remember that while we’re doing activities at the ‘Tai-Tun-Kana’, Faculty’s campus area for students more than a decade ago, this album was played from the student committees’ room via speaker. It was really nice moment.

The relevant song for today is “I have fallen in love” (With the same woman three times), which the lyrics came from the poem written by Benigno”Ninoy” Aquino, Jr. for Cory at Fort Bonifacio on October 11, 1973 for their 19th wedding anniversary. Set to music by Jose Mari Chan. A love story of the couple who share faith, ambition and conviction is always inspiring me. I love when the man and woman love and respect each other for their hearts,brains and spiritual minds.

Not that easy for such determined, confident and faithful couple to remain a romantic life together.

This is such a nice poem and song.

http://www.youtube.com/watch?v=Ukn3qEpdAr0

But another 3 songs I truly like the most from this album are;

1. Constant change

2. Beautiful girl

3. Please be careful with my heart

especially the last one.

http://www.youtube.com/watch?v=a4×7R6SgJ3g&feature=related

Jose Mari Chan’s songs are so sweet and romantic.

We realize that the Filipinos sing a very good song. They’re very romantic and sweet I think.

I still kept the CDs which asked friends to buy it from the Philippines and play it often.

Every time feeling blue, listening to his music helps me happier.

วันหยุดเข้าพรรษาปีนี้ มีโอกาสได้ไปปฏิบัติธรรมเพียงหนึ่งวัน ด้วยการนั่งวิปัสสนากรรมฐาน กับ เพื่อนผู้ปฏิบัติอื่นที่ศูนย์ธรรมธานี

ตั้งใจอยากไปนานกว่านั้นแต่ปีนี้ยังหาจังหวะไม่ได้เลย เพราะติดงานต่อเนื่อง คิดไว้ว่าช่วงเดือนกันยายน ปีนี้ จะไปเข้าคอร์สสิบวันให้ได้อีกครั้ง

แต่ระหว่างนี้ก็พยายามฝึกปฏิบัติอยู่ที่บ้านให้ได้สม่ำเสมอก่อน หัวใจของวิปัสสนา คือการฝึกใจของเราให้มองเห็นความจริงอย่างที่มันเป็น ไม่ใช่ที่เราอยากให้เป็น  ด้วยองค์ประกอบหลักของ ศีล สมาธิ ปัญญา จะทำให้เราฝึกปฏิบัติไปสู่หนทางที่ดีงามกับตัวเราเองได้

ผู้เขียนเลิกดื่มของมึนเมาทุกชนิด ตั้งแต่เริ่มปฏิบัติวิปัสสนาจริงจังมากขึ้น ก่อนหน้านี้ก็ไม่ใช่คนดื่มเก่งอะไร แต่ก็มีบ้างนิดหน่อยตามวาระงานสังคม  โดยเฉพาะชอบดื่มไวน์เมื่อมีโอกาสดีๆ และความรู้สึกดีๆ และคิดว่านิดหน่อยไม่ได้มีอะไรเสียหาย

แต่เดี๋ยวนี้ไม่แล้ว ไม่ดื่มอะไรเลย ด้วยเหตุผลของตัวเองที่ค่อนข้างชัดเจน (เหตุผลหนึ่งก็คือเวลาดื่มของพวกนี้แล้ว จะมีความรู้สึกอ่อนไหวสูงเช่นร้องไห้ง่าย)  แม้ผู้เขียนไม่ดื่ม แต่ก็ไม่ได้เป็นนักจารีตนิยม  เคารพการใช้ชีวิตของผู้อื่นเสมอ ไม่ได้มองคนดื่มว่าทำไม่ถูก

ทุกคนต่างเลือกวิถีของชีวิตตนเอง  อีกทั้งก็ไม่ได้เห็นว่านโยบายการห้ามขายเหล้าจะเป็นทางออกที่แท้จริง แต่อย่างใด

ทุกอย่างอยู่ที่ใจอย่างเดียวเท่านั้น พอผู้เขียนตั้งใจว่าไม่ดื่มเลย

ต่อให้ต้องนั่งอยู่ในร้านเหล้ากับเพื่อนฝูงก็ไม่ได้ทำให้อยากดื่ม ในขณะเดียวกันก็สามารถสนุกสนานครื้นเครงไปในวงได้ ไม่ขัดเขินแต่อย่างใด

ความสุข เริ่มต้น จากจุดเล็กๆในจิตใจของเราเอง อย่างอื่นเป็นเพียงส่วนประกอบหนุนเสริมเท่านั้น

ผู้เขียนเริ่มปฏิบัติวิปัสสนา ตั้งแต่ช่วงที่ถูกบริษัทชินคอร์ปอเรชั่น จำกัด (มหาชน) ฟ้อง และเจอปัญหาชีวิตต่างๆ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2548

ตั้งแต่ฝึกปฏิบัติเป็นต้นมา ชีวิตจิตใจก็ดีขึ้นเรื่อยๆ และคิดว่า กาารเปลี่ยนแปลงสังคม กับ การมองทุกอย่างอย่างที่มันเป็น

สองสิ่งนี้มันไปด้วยกันได้ ธรรมะ ไม่ได้บอกให้เราวางเฉย เหมือนทองไม่รู้ร้อน

ธรรมะ สอนให้เราทำงานหนัก แต่เต็มเปี่ยมด้วยสติ และใจที่เป็นอุเบกขา ไม่ฟูมฟายหรือใส่อารมณ์ถ้าไม่เป็นดังใจเรา

สำคัญที่สุดคือการฝึกให้เรามีเมตตากับสรรพสิ่งทั้งหลาย จากความเป็นธรรมชาติที่แท้จริง

สิ่งนี้ฝึกได้ด้วยการปฏิบัติธรรม และเป็นกุศลทียิ่งใหญ่กว่าการทำทาน

แต่ทั้งหมดนี้ใช่ว่าฝึกแล้วจะทำได้ดีเลย หลายครั้งที่ผู้เขียนเหวี่ยง คือมีสิ่งที่ทำให้เกิดอาการสติแตกมากยิ่งขึ้นกว่าเดิม

แต่เราไม่ยอมแพ้ ที่จะฝึกใจตัวเองต่อไป สู้อะไรข้างนอกมากมายยังสู้ได้ แล้วทำไม การสู้กับ จิตใจที่ปั่นป่วนไม่สงบและเต็มไปด้วยอารมณ์ซึ่งขึ้นอยู่กับใจเราเองแท้ๆนั้น เราจะทำไม่ได้

ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ดีหรือร้าย เรายิ้มไว้ก่อน บอกตัวเองว่า ทุกอย่างมันผ่านมา แล้วมันก็จะผ่านไปเป็นสัจธรรม

จากนั้นก็หายใจเบาๆ หรือ แรงๆ ถ้าความรู้สึกแย่ๆมันจุกอยู่ในใจจนจะล้นระเบิด

เฝ้าดูตัวเองหายใจไปสักพัก แล้ว บอกกับตัวเองว่า เอาสิ จะรู้สึกแย่ๆไปได้นานแค่ไหน

อยากรู้สึก ก็รู้สึกไป ก็จะเฝ้าดูความรู้สึกอยู่สักพัก เราก็จะสัมผัสได้เองว่า

ความตึงเครียด อารมณ์ร้อนๆนั้นค่อยๆผ่อนคลายไป

เพราะเราไม่มีเลขาที่จะคอยเตือนว่าเรา โกรธแล้วนะ หน้าบึ้งแล้วนะ เศร้าเกินไปแล้วนะ

จะมีเพียงสติในใจเราเองเท่านั้นที่จะทำหน้าที่คอยเตือนเรา ให้ รู้ตัวอยู่เสมอ

แล้วก็การยิ้ม การยิ้มทำให้ทุกอย่างสดใส ทำไมเราต้องเอาความทุกข์ของเราไปใส่คนอื่น

การทำให้รอยยิ้มเบ่งบาน อย่างน้อยก็เป็นจุดเล็กๆที่จะทำให้โลกนี้ งดงามขึ้นได้

และสุดท้ายไม่ว่าเราจะโกรธใคร เกลียดใคร ทำไม่ดีกับใคร สุดท้ายเราเองนั่นแหละที่จะต้องอยู่กับความรู้สึกหม่นหมองนั้นๆ

ในวาระ วันที่พระพุทธเจ้า ประกาศ ธรรมะที่ได้ค้นพบ และ วันเข้าพรรษา ที่หลายท่านตั้งใจปฏิบัติธรรม

ขออนุญาต เสขิยธรรม นำเสนอบทสัมภาษณ์นี้ในพื้นที่แห่งนี้ อีกครั้ง ในเรื่องวิทยาศาสตร์ที่แท้ สัมภาษณ์อาจารย์ โกเอ็นก้า วิปัสสนาจารย์

ผู้เป็นอาจารย์สอนการวิปัสสนาให้กับผู้เขียน ผ่าน ศูนย์ธรรมกมลา ธรรมกาญจนา และ ธรรมธานี

ขอให้ทุกท่านได้มีโอกาสปฏิบัติวิปัสสนา และ มีความสุข มีความอิสระ จากความทุกข์ ทั้งหลายนะคะ

อาจไม่สามารถ เป็นอิสระจากความทุกข์ทั้งหมดได้ แต่อย่างน้อยเราก็ได้เริ่มต้นก้าวเดินในเส้นทางแห่งปัญญา

http://www.skyd.org/html/sekhi/50/goenka.html

“เมื่อคุณเห็นกิเลสกำลังก่อให้เกิดความกังวลความปวดร้าวต่อตัวคุณเอง สิ่งนี้เป็นจุดเริ่มต้นของศีล และของความกรุณาหากคุณสามารถเปลี่ยนสิ่งเหล่านี้มาเป็นความกรุณา ความจริงอีกอย่างหนึ่งจะปรากฏชัดยิ่งขึ้น แทนที่จะผลิตแต่ความโกรธ ความเกลียด ความทะยานอยาก หรือความกลัว ความเป็นตัวกู ผมหันมาสร้างความรัก ความกรุณา ความเป็นมิตรไมตรี ธรรมชาติก็จะเริ่มให้รางวัลแก่ตัวฉัน ฉันจะรู้สึกถึงศานติสุข เต็มไปด้วยความลงตัวกลมกลืนในภายใน เช่นเดียวกัน เมื่อผมทำจิตใจของผมให้เศร้าหมองผมก็จะได้รับการลงโทษครั้งแล้วครั้งเล่า และเมื่อผมหันมาชำระจิตใจของผมเองให้บริสุทธิ์ ผมก็จะได้รับรางวัลครั้งแล้วครั้งเล่า”  S.N.Goenka

วันเสาร์ที่ 11 กรกฎาคม นี้ ทางเครือข่ายพลเมืองเน็ตจะจัดกิจกรรม คุยไปกินไป #2

ว่าด้วยการแลกเปลี่ยนเรื่อง “อินเทอร์เน็ตคือโลก”  (หรือ โรค (ติดต่อ) กันนะ?)

ที่ตั้งหัวข้อเช่นนี้ เพราะ คุณอาท - อาทิตย์ หรือ ฉายา @bact ใน Twitter เจ้าของความคิดเป็นคนตั้งคำถามชวนให้คิดแบบสงสัย ว่าอินเทอร์เน็ตที่เรามักคุ้นหูว่าเป็น สื่อใหม่ (new media) แท้จริงแล้ว อินเทอร์เน็ตเป็นสื่อ หรือเป็นส่วนขยายของโลกใบที่เราอยู่กันแน่ หรือจะเป็นโลกอีกใบ หรือ เป็นโลกที่ซ้อนทับกัน เหมือนความเป็นพลเมืองเน็ต ที่ ดร.เกษียร เตชะพีระ อาจารย์ด้านรัฐศาสตร์เคยเขียนบทความถึงพลเมืองในโลกอินเทอร์เน็ตว่า หลายครั้ง สภาวะ นิรนามก็ทำให้ พลเมืองในโลกที่ ออฟไลน์ กับโลกที่ออนไลน์นั้นแตกต่างกันในการแสดงตัวตน ความคิด และจุดยืน ดังคำที่เรียกว่า Double-life netizen

อินเทอร์เน็ตเป็นสื่อใหม่ที่สร้างทางเลือกให้กับการรับรู้ข้อมูลข่าวสารและการแสดงออกของพลเมืองขณะเดียวกันก็เป็นโลกส่วนขยายออกมาให้มนุษย์กับมนุษย์นั้นได้สื่อสารกันอย่างหลากหลายวิธีการ ง่ายดาย สะดวก รวดเร็วยิ่งขึ้น ราวกับเป็นสายใยของแมงมุมที่เชื่อมเราถึงกันหมด  การคุยในพื้นที่อินเทอร์เน็ตบางครั้งก็เป็นพื้นที่สาธารณะ หลายครั้งก็เป็นการคุยในมุมส่วนตัวเหมือนอยู่ในห้องนั่งเล่น แต่ก็เปิดให้คนทั่วไปเข้าไปรับรู้ได้ สิ่งนี้ทำให้อินเทอร์เน็ต ถูกจัดการยากในมุมมองของรัฐ แต่ท้ายที่สุดรัฐก็พยายามเข้ามาจัดการด้วยกระบวนทัศน์แบบเดิมๆอยู่ดี เพราะถือว่าเป็นการสื่อสารที่เป็นสาธารณะ กระทบหรือท้าทายต่อวิธีคิดที่สะสมมาโดยอำนาจรัฐ

ยกเว้นเราจะคุยกันในพื้นที่ส่วนตัวจริงๆ เช่นบ้าน ในห้องนอน หรือ ในร้านกาแฟ เฉพาะเพื่อนที่เราสนิท อำนาจรัฐยังเอื้อมไปไม่ถึง แต่เมื่อไหร่ที่เราออนไลน์ อำนาจรัฐก็เอื้อมมือมาจัดการเราแม้กระทั่งเขียนและอ่านผ่านคอมพิวเตอร์อยู่ในห้องนอนก็ตาม

การคุยเสียงดังในร้านอาหาร หรือ บนเวทีปราศรัย ในเรื่องที่ทำให้รัฐไม่พอใจก็คงเหมือนการคุยกันบนอินเทอร์เน็ตที่รัฐต้องสยายปีกแห่งอำนาจเข้ามาจัดการอย่างเข้มงวด ทั้งที่หลายครั้งมันไม่สอดคล้องกับธรรมชาติของสื่ออินเทอร์เน็ตและอาจละเมิดสิทธิมนุษยชนขั้นพื้นฐานได้

อย่างไรก็ดีพื้นที่การสื่อสารในสื่อ/โลกอินเทอร์เน็ตนี้ก็มีหลายด้านเสมอ ความล้นเกินของการใช้เสรีภาพที่ไม่เคารพศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ของผู้อื่นก็ก่อผลทางทำลายมากกว่าทางสร้างสรรค์  แต่ใครล่ะ จะเป็นคนกำหนดกติกาที่ดี เหมาะสม เป็นธรรมเพื่อที่จะดูแล พื้นที่แห่งนี้ ไม่ว่าจะในฐานะที่อินเทอร์เน็ต เป็นสื่อใหม่ หรือ เป็นโลกก็ตาม

ข้าพเจ้าเองก็เริ่ม ติดโรค/โลกอินเทอร์เน็ตมากขึ้นเรื่อยๆ ล่าสุดก็เพิ่งเรียนรู้การใช้ social media/network ใหม่ๆอย่าง Twitter ซึ่งกำลังอินเทรนด์ หลังจากที่ได้เปิด account ใน Facebook ไปนานหลายเดือนแล้ว รวมถึงการเขียน Blog ที่กำลังทำอยู่นี้

วันๆใช้เวลากับ คอมพิวเตอร์ไม่น้อยกว่าการได้ ส่งสายตา พูดคุย หรือ สัมผัสกับผู้คนจริงๆ

บางวันอาจจะอยู่กับคอมพิวเตอร์มากกว่าก็ได้ รู้สึกหลัง ไหล่ บ่าตึง ปวดตามากขึ้นเหมือนกัน ที่สำคัญรู้สึกว่า การได้สบตาจริงกับผู้คนนั้นใช้เวลาน้อยลงกว่าเดิมมาก การได้สลับออกไปเจอผู้คน และ นั่งคุยกันจริงๆในร้านกาแฟ สวนสาธารณะ ในวัดหรือสถานที่ปฏิบัติธรรมบ่อยๆ ช่วยถ่วงดุลยภาพชีวิตของข้าพเจ้าได้ดีขึ้น จึงพยายามทำเช่นนั้นบ่อยๆขึ้น

สุดท้ายคอมพิวเตอร์ และ อินเทอร์เน็ต แม้จะสามารถเติมเต็มหลายอย่างให้กับชีวิต จนแทบอาจไม่ต้องร้องหาอะไรอีก แต่คอมพิวเตอร์ ก็คือคอมพิวเตอร์ จะทำงาน หรือ เล่นด้วยกับสิ่งไม่มีชีวิต ที่บรรจุความมีชีวิตชีวาไว้เต็มเปี่ยมไร้พรหมแดนนี้ ก็คงไม่มีวันตอบสนองการสื่อสาร ขั้นลึกซึ้ง ที่มนุษย์ พึงจะมีเพื่อที่จะเข้าใจตนเองและผู้อื่นอย่างที่ควรจะเป็นได้ เพราะการสื่อสารที่ดี คือการ สบตา และ ฟังอย่างลึกซึ้ง รวมถึงรอยยิ้ม การโอบกอดสัมผัส ถ้าคนที่เราสื่อสารด้วยต้องการ ไม่ใช่ เพียงแค่รับได้จากรูป icon ต่างๆที่ส่งผ่านคอมพิวเตอร์ก็พอ

เพื่อที่เราจะบอกคนที่เราสื่อสารว่า เราอยู่ที่นี้เดี๋ยวนี้ ณ ปัจจุบันขณะที่เป็นเวลาประเสริฐสุดสำหรับมนุษย์ที่จะมีสติกับตัวเองได้ และได้รับกำลังใจ ลมหายใจเท่านั้นที่จะทำให้เรามีสติเช่นนี้ได้ และเป็นสิ่งที่คอมพิวเตอร์หรืออินเทอร์เน็ต คงไม่สามารถให้เราได้

การอยู่กับคอมพิวเตอร์ทำให้เวลาผ่านไปเร็วมาก จนหลายครั้งแทบจะไม่สนใจอย่างอื่น ข้อดีคือทำให้คุยโทรศัพท์น้อยลง ไม่ปวดหูมาก แต่เมื่อยแขนแทน  ข้อเสียคือ เวลาสำหรับการพูดคุยอย่างลึกซึ้งกับมนุษย์ด้วยกัน นั้นน้อยลงไป

แม้จะรู้ทั้งรู้ แต่การจะตีตัวออกห่างจาก (โลก) อินเทอร์เน็ต ในเวลานี้ของข้าพเจ้า ย่อมไม่อาจเป็นไปได้เสียแล้ว มีแต่จะลึกซึ้งมากยิ่งขึ้น คงไปเรื่อยๆ สักพัก จนกว่า ข้าพเจ้าจะค้นพบเองว่า สัดส่วน จังหวะ และ ปริมาณขนาดไหนที่จะเหมาะสมกับชีวิตของตนเอง

ในขณะเดียวกับเราก็ต้องทำความเข้าใจกับรัฐมากขึ้น ให้ตระหนักว่าการจะพยายามหยุดยั้งการสื่อสารของมนุษย์มันฝืนธรรมชาติ เสรีภาพคือสิ่งที่ธรรมชาติให้มนุษย์มาเพื่อที่จะ คิด ตั้งคำถาม ตัดสิน ทบทวน ด้วยวิจารณญาณของตัวเอง  ส่วนกติกาที่จะอยู่ร่วมกันนั้นก็ต้องดูว่าหนทางที่จะสร้างดุลยภาพระหว่างการเคารพธรรมชาติของมนุษย์แต่ก็ส่งเสริมความรับผิดชอบและการใช้วิจารณญาณของพลเมืองน่าจะเป็นวิธีสร้างสรรค์สุดแล้วสำหรับสังคมมนุษย์โดยเฉพาะสังคมไทยทั้งในระยะสั้นและระยะยาว   การเปิดกว้างและการปิดกั้น ต้องมีทางสายกลางของมัน ถ้าตึงเกินไป มันก็จะขาดในที่สุด หรือถ้าหย่อนเกินไปอย่างน้อยเราก็ค่อยๆดึงให้ตึงขึ้นได้ สุดท้าย ย่อมดีกว่าขาดไปเลย

เอาเป็นว่าตั้งใจจดจ่อที่จะไปคุยเรื่องนี้ในงานคุยไปกินไปกับ กัลยาณมิตร พลเมืองเน็ตทุกคนวันเสาร์ที่สิบเอ็ด ถ้าท่านใด สนใจงานนี้ โปรดติดตามรายละเอียดได้ที่ http://thainetizen.org/node/596

แล้วเจอกันค่ะ

I mentioned about the invitation to the informal discussion hosted by Thai Netizen Network on the topic “Internet is the world?” (not only the media?) in July, Sat 11th, 3-6 PM at Hemlock, Pra-Athit street, Bangkok www.thainetizen.org

อันนี้เป็น  My Facebook และ Twitter

http://twitter.com/supinya

http://www.facebook.com/supinya

^-^

Today is a beautiful Sunday(June 7), very sunny and a bit windy in Bangkok.  I had good meetings with good friends both in the morning & afternoon. Then in the evening when spent easy times, something reminded me about my parent’s anniversary which was actually in May.  I almost forgotten so I used time to scan print pictures of my mom&dad and made it into digital form.  Saved it in my computer and uploaded some of them on Facebook.  Then I got topic to write on my blog for this nice and easy Sunday.  I am amazed how my mom&dad have lived  together longer than my age.  They’re incredible life-partner. I saw them sharing various feelings and moment. They smile and argue, support and upset, listen and ignore, entertain and bore each other but they are still together. They live like best friend.  Though I heard them made the arguments but I never heard my father said any bad word or acted badly against my mother.  My mother is a very playful lady but when she’s upset she could scare him.  But my dad always remains calm.  On the other hand, my mother has many things to do so she is busy with her stuffs therefore she lets my father has his own free time. She never tried to follow what my father’s doing outside home much. My mother is a midwife nurse, working in hospital, she is kind but sensitive.

When I was facing political crisis few years ago, my mom was so worried, my dad told me that “Don’t worry, I will take care of your mom”, which made my heart moved.  My dad is always calm for whatever happened to me especially from political cause. My mom is rather emotional. I wish to claim that I made of by the combination from both of them 

Marriage, commitment  and long lasting relationship are very challenging to establish, at least for me, I don’t think I could compete with my parents, which they’ve lived together for almost 4 decades, amazing isn’t it?  How people could live with another one for such that long period I wonder?

What I have leaned from my parents, these are the answers why they are still together.

They have had basis of strong relationships; love (give&take mindfully), deep understanding, joyful patience and sincere forgiveness.

The relationship, which developed from/as friend is rather firm and sustainable, or not?

I am lucky that I was born in this family.  It is a foundation for my life.  Despite how many times I faced difficulty  in life,  family and relatives especially mom&dad are always the wind beneath my wings. I could enjoy my freedom because of their love.  In occasion of the anniversary of their marriage, I wish mom&dad be happy and healthy everyday. LOL. xxx

To complete my weekend I should listen to her song, Melody Gardot, one of my friends introduced me to know her and I really love her nice voice, music and life’s story.  I should have a good dream before the next working day.

If the Stars Were Mine by Melody Gardot

http://www.youtube.com/watch?v=HLFKKY5RHxc

Since Monday that I’ve followed news about the plan to establish new political party by PAD, I saw PAD leaders wore green shirts not yellow ones on the stage at Thammasart University, while the supporters wore different colors of shirts, plus with various colors of umbrellas.    It looked colorful like a rainbow.

So what is/are the color(s) of PAD now?   It seems the war of colors between Yellow and Red will be dissolved despite the Red-shirt movement is still very active in establishing the Red symbol.

No matter what the new color of PAD is,  please be encouraged to show true colors because it should be beautiful.

Today while I was working from morning to evening I listened to Bossa nova music  especially to  this song

‘TRUE COLORS’  by CHRIS DELANO

http://www.youtube.com/watch?v=_6U3ZDvOXFE

“You with the sad eyes
don’t be discouraged
oh I realize
it’s hard to take courage
in a world full of people
you can lose sight of it all
and the darkness inside you
can make you fell so small

But I see your true colors
shining through
I see your true colors
and that’s why I love you

so don’t be afraid to let them show
your true colors
true colors are beautiful
like a rainbow” …

On the occasion of Visakha Puja Day,the birth and death of Buddha and the birth of pure Dhamma,

I shall put some note about the teaching of Buddha, today I’d like to write about the loving speech.

….

Speech can be constructive or destructive.
When someone says, “I love you,” it may be a lie.
It may be just an expression of desire. We have to be attentive.
In the Buddhist tradition, Right speech is described as refraining from these actions:
(1) Not telling the truth. If it’s black, you say it’s white.
(2) Exaggerating. You make something up, or describe something as more beautiful than it actually is, or as ugly when it is not so ugly.
(3) Forked tongue. You go to one person and say one thing and then you go to other person and say the opposite.
(4) Filthy language. You insult or abuse people.

…

If, in the community, you see that someone is having difficulty with someone else, you have to help right away. The longer things drag on, the more difficult they are to solve. The best way to help is to practice mindful speech and deep listening. Good communication can bring peace, understanding, and happiness to people.

…
Quoted from “Teaching on Love” written by a Vietnamese monk, Thich Nhat Hanh, 1998, p.77

My deep listening and loving speech to those white flowers..

I had a good weekend with a reunion of my  youth’s time.

On Saturday 2nd May, I went with my best friend for a nice concert: 5oth Frames of Melody , Jae, Danupol Kaewkarn, a very popular singer since the time when I was just a teenager.  I could sing along almost of his popular songs .

Long time ago I had not listened to his music and this was the first time for his live concert ever.

He is almost 50 years now, getting old but his voice is still perfect.  I love so many sentimental songs written and sung by him such as Nid Neung Por, Sanrak, Oy Oy and etc.. It cherishes my nice teen memories.

I am happy that I made decision to go for this concert because I did not act like this for a long while, so it simply means that I am now having more free time,  feeling more relaxed and putting myself back to literally who I was/am.

Since I faced with political and personal difficulties for many years, I went deeply down to do/be something  contradicting to my true nature, I forgot, missed to do  lot of  things  and distanced myself  from somethings that I cannot explain well.

I am getting myself back gradually, unbelievable,  it has taken me years, it took me so much dramatic pains as well to realize the truth within my own mind.  Destiny just played games.

I now have had more stable moment to continue a self-reflection and gained missing part of myself back.

Life is always changing  but we cannot change true nature within ourselves.

As same as we could not avoid our own karma but we can handle it our best with a strong goodwill.

We could try to be/do/act something we might not fully fit in but eventually we have to pause and turn the way back into the right track once we realized it.

I am happy again to embrace positive side of this world, the sweetness of nature and friendship despite this country and this world are facing so many hardship and problems, people are suffering all over the globe.

But I can build harmony, joy and peace from within myself.

Thais are also facing the political polarization and conflict is almost every corners, though, I still believe that politics could not ruin true friendship, compassion can always ease confrontation.

It is not easy to work or to live in this country from now on but it is our home ain’t it? We cannot run any where.

Out there, lot of friends, colleagues and many people I know and care for are struggling for what they have faith for.

I do respect and admire  everyone from every camps.

But I had better not put myself into something/anything I am not certain with and fit in it well.

I thought I knew things which I highly engaged before but I am now glad just to be an observer.

It does not mean that I will not involve I still do but in a very different way.

My close friend is facing death threat for his political believe and stand, though I disagree with him in many points but I always wish him all the best I could.  I do not want to see him get hurt or attacked. Politics always make people to pay for a high price. May I pray that no one get hurt again.

I do not  figure exactly where should I  stand  in this political battle but I admire those who tirelessly committed to pursue his/her conviction.

For me, the good idea is: taking time to consider what shall be the best position to do to serve the causes and also allow and encourage myself to do other things that compromise and fulfill  my own heart.

Life is beautiful if we look at it that way, so to this world.

After having been working on political activism for almost 15 years, I’ve learned so many wonderful stories.

From now on, I shall do what I believe that is useful for the others but lead my life in to the mode that also serves the true nature of myself. The missing side that I lost it somewhere quite a long while. It is the time to revive it.

This year is special time for me. I think I am really a grown-up, though it seems a bit too late to recognize that.

The rest of  my life is still an exciting journey, I lost and found myself here and there.

But right here right now,  I am here and I am now once again. Ready to move on to the next episode of life.

Thanks my dear Wafa for sharing this nice poem for me and  all ladies.

My big hugs and support to 3 women of today;

1. Wafa, my only Palestinian friend who will never give up fighting for peace and justice.

2. Chiranuch, Prachatai’s director, my colleague who just began her battle for cyber-liberty in Thailand.

3. My beloved mother, as always.  I love you so much mom…xxx

……………………………………………………………..

Women have strengths that amaze men.

They bear hardships and they carry burdens,

but they hold happiness, love and joy.

They smile when they want to scream.

They sing when they want to cry.

They cry when they are happy

and laugh when they are nervous.

They fight for what they believe in.

They stand up to injustice.

They don’t take “no” for an answer when they believe there is a better solution.

They go without so their family can have.

They go to the doctor with a frightened friend.

They love unconditionally.

They cry when their children excel and cheer when their friends get awards.

They are happy when they hear about a birth or a wedding.

Their hearts break when a friend dies.

They grieve at the loss ! of a family member, yet they are strong when they

think there is no strength left.

They know that a hug and a kiss can heal a broken heart.

Women come in all shapes, sizes and colors.

They’ll drive, fly, walk, run or e-mail you

to show how much they care about you.

The heart of a woman is what

makes the world keep turning.

They bring joy, hope and love.

They have compassion and ideas.

They give moral support to their

family and friends.

Women have vital things to say

and everything to give.

HOWEVER, IF THERE IS ONE FLAW IN WOMEN,

IT IS THAT THEY FORGET THEIR WORTH.

Happy Woman’s day!!!

8 March 2009