STOP ONLINE MEDIA INTIMIDATION

Reference is made to the arrest of Ms. Chiranuch Premchaiporn, web director of the online newspaper Prachatai (http://www.prachatai.com), by the police at approximately 2.30 pm on Friday March 6, 2009, after which the police interrogated her, copied the hard disk in her personal notebook computer, and charged her with violation of Sections 14(1), 14(3), 14(5), and (15) of the 2007 Computer Crime Act, which pertain to crimes which “involve import to a computer system of forged computer data, either in whole or in part, or false computer data, in a manner that is likely to cause damage to that third party or the public; that involves import to a computer system of any computer data related with an offence against the Kingdom’s security under the Criminal Code; that involves the dissemination or forwarding of computer data already known to be computer data [which are illegal]” and “any service provider intentionally supporting or consenting to an offence …within a computer system under their control shall be subject to the same penalty as that imposed upon a person committing an offence…”

Thai Netizen Network (TNN), Campaign for Popular Media Reform (CPMR), and Freedom Against Censorship Thailand (FACT) are of the opinion that despite the government’s claim that this arrest was made in accordance with the law, it was in effect a case of the government using legally sanctioned powers to threaten and intimidate the freedom and rights of online news media. Prachatai is an online newspaper that works within the purview of journalism ethics, as a new medium that allows its readers to express their opinions. Prachatai’s web director has been in full compliance with the Computer Crime Act with regards to keeping all Internet traffic records, exercising due diligence in erasing user-generated content that is of a sensitive nature, and has in the past fully cooperated and complied with state officials in erasing such content.

Since the content of all Internet media constantly changes by its very nature, the state must exercise flexibility and care in regulating online media which technologically differ from other traditional media. The state’s officials should also use negotiation and reconciliation in their approach, not ones whose sole aim is to prosecute.

Further, the police’s charge that Prachatai supports the posting of content that endangers national security is completely unfounded. To date, the police have not explained how such content will hamper national security, and the specific content that the police deems to violate Section 14 of Computer Crime Act in this case has been removed from the Prachatai website since November 4, 2008.

Contrary to the government’s claims, the use of an aggressive measure in this case, i.e. making the arrest without prior notice on a Friday afternoon, a fact which made seeking bail for the accused more inconvenient and difficult than normal, reflects the intent to intensify the tension, worsen the ‘climate of fear’, and further provoke deep distrust among members of the Thai society. Therefore, such a heavy-handed measure by the government will not help protect the so-called national security.

On January 13, 2009, TNN, CPMR, and FACT jointly submitted the proposal and protest against the government’s anti-Internet “War Room” policy to the government. Our proposal and protest was personally received by Prime Minister Abhisit Vejjajiva, who agreed to set up a working team comprising members from the Internet user community, and relevant government agencies such as the ICT Ministry and the Police Department. This working team was to be formed to discuss and mutually agree upon principles by which the Computer Crime Act should be enforced, based on the respect of all rights and freedoms of the media and citizens in accordance with principles of universal human rights.

In reaction to the aforementioned arrest, TNN, CPMR, and FACT make the following demands of the government:

1. That the government stop its current policy of intimidating Internet media, stop using any measures that amount to the declaration of war against Internet media, and instead switch to negotiation and seeking co-operation on the basis of respect for the citizens’ rights and freedoms, and an understanding of the nature of the Internet as a new medium;

2. That the government follow through on the Prime Minister’s earlier verbal agreement to open a channel and create a mechanism to exchange ideas and opinions between the representatives of Internet media and all relevant government agencies, particularly the police and ICT Ministry, in order to foster mutually agreed understanding on the appropriate way to regulate online media and communities;

3. That the government cease the perpetuation of its negative attitude towards online media, which will only lead to further prejudice, tension, and rifts in [Thai] society. In particular, we demand that the government cease accusing Prachatai of being “a lese majeste website,” “a threat to national security website”, “an anti-monarchy conspiracy” or “backed by influential politicians” etc., Such accusations are not only completely unfounded; they also reflect poorly upon the government at the helm of a democratic country, in ways that harm its attempt to build public confidence, both in Thailand and abroad.

We would like to extend our goodwill to the government and all relevant agencies, and offer our willingness to cooperate fully with regards to creative regulation of online media, on the basis of trying to strike a balance between regulation and protecting the citizens’ basic rights and freedoms which the government has a direct duty to uphold.

Lastly, we would like to call upon all branches of the media as well as the general public to appeal to the Thai government that it use diplomacy instead of blunt prosecution in order to find a creative solution to the situation instead of using threats and intimidation as in the past, which never truly achieved the government’s objectives.

With confidence in the rights, freedoms and integrity of all citizens.

Thai Netizen Network

Campaign for Popular Media Reform (CPMR)

Freedom Against Censorship Thailand (FACT)

8 March 2009

–
We stand for cyber-liberty!
www.thainetizen.org

ขอนำบทสัมภาษณ์ตนเองในหนังสือ เนชั่นสุดสัปดาห์ย้อนหลังของเมื่อเดือนที่แล้วมาให้อ่านกันใน blog ค่ะ ขอบคุณ น้ององุ่น และ เนชั่น สุดสัปดาห์ ที่เอื้อเฟื้อเรื่องราวให้เผยแพร่อีกครั้งในที่นี้

(This is  the interview talking about Thai Netizen Network on the matter of cyber-liberty and lese-majeste I gave to  NationWeekend which was originally published on Jan 16, 2009 Thanks  NationWeekend for this story I post it here.)

เนชั่นสุดสัปดาห์ ปีที่ 17 ฉบับที่ 868 วันที่ 16 มกราคม 2552 หน้า 16-17

“สังคมไทยเผชิญกับโจทย์ที่ยาก คำนิยามการหมิ่นหรือไม่หมิ่นสถาบันเบื้องสูงแตกต่างกัน”

สุภิญญา กลางณรงค์

โลกไซเบอร์ที่ใครๆ ก็สามารถเข้าถึงและแสดงความคิดเห็นได้อย่างเป็นอิสระ หากแต่หลังการประกาศใช้พระราชบัญญัติว่าด้วยการกระทำความผิดคอมพิวเตอร์ พ.ศ.2550 ที่ออกโดยสภานิติบัญญัติแห่งชาติ (สนช.) พื้นที่เสรีภาพในโลกเสมือนจริงก็เปลี่ยนแปลงไป..

แม้เป็นที่ยอมรับว่า ข่าวสาร ข้อคิดเห็น กระทู้ต่างๆ จำเป็นต้องมีการคัดกรองต่อการเผยแพร่ผ่านสื่อสาธารณะ ขณะเดียวกัน ก็ต้องไม่กระทบต่อสิทธิในการรับรู้หรือแสดงความคิดเห็นของประชาชนคนไทย “เครือข่ายพลเมืองเน็ต” จึงเกิดขึ้นจากการรวมตัวกันของพลเมืองผู้ใช้สื่ออินเทอร์เน็ตหลากหลายอาชีพและกลุ่มสื่อพลเมืองที่สนใจในเรื่องอิสรภาพของโลกไซเบอร์ (cyber-liberty) ซึ่งเริ่มรวมตัวกันหลวมๆ เมื่อกลางปี 2551 และมีกิจกรรมจริงจังขึ้นในปีนี้

“เนชั่นสุดสัปดาห์” ได้พูดคุยกับสุภิญญา กลางณรงค์ ในฐานะผู้ประสานงานเครือข่ายพลเมืองเน็ต ซึ่งทำงานร่วมกับคณะกรรมการรณรงค์เพื่อการปฏิรูปสื่อ (คปส.) และเครือข่ายเสรีภาพต่อต้านการเซ็นเซอร์ประเทศไทย (FACT) ขณะเตรียมเข้ายื่นหนังสือต่อนายกฯ อภิสิทธิ์ เพื่อขอความชัดเจนกรณีที่รัฐบาลเตรียมจะใช้ข้อหาหมิ่นพระบรมเดชานุภาพเข้ามาจัดการอินเทอร์เน็ตและวิทยุชุมชน รวมถึงท่าทีการคัดค้านการประกาศสงครามกับวิทยุชุมชนและอินเทอร์เน็ต หรือวอร์รูม โดยเห็นว่าเป็นการละเมิดนโยบายด้านสื่อของรัฐบาล และสิทธิในการรับรู้ข่าวสารของประชาชน

การหมิ่นพระบรมเดชานุภาพกับสังคมไทย

สุภิญญา มองภาพรวมกรณีการหมิ่นเบื้องสูงว่า ในช่วง 10 ปีมานี้ มีการกล่าวอ้างและพูดถึงเรื่องนี้มากขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ โดยเฉพาะนับตั้งแต่การเคลื่อนไหวของกลุ่มพันธมิตรฯ ซึ่งตัวเองก็เคยเข้าร่วมด้วยเมื่อต้นปี 2549 มาถึงการเกิดรัฐประหาร 19 กันยา 2549 ก็ถูกนำไปอ้างอิงความชอบธรรมและยึดโยงสถาบันฯหรือกระทั่งเหตุการณ์ล่าสุด เมื่อมีกลุ่มต่างๆเคลื่อนไหวทางการเมือง ก็ทำให้ผู้คนที่เห็นต่างออกมาแสดงความคิดเห็นในโลกไซเบอร์มากขึ้น

“ขณะเดียวกัน การเมืองก็เปิดกว้างให้ประชาชนได้แสดงความคิดเห็นอย่างหลากหลายมากขึ้น คนทั่วไปก็ออกมาพูดเรื่องนี้กันเยอะขึ้น หากจะมองว่าเป็นกระบวนการจัดตั้งทั้งหมด คงไม่ใช่ เพราะจากการทำงานวิจัยเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้มา 2 ปี เคยได้ไปคุยกับคนที่ถูกจับในคดีนี้ เขาเป็นคนโพสต์ข้อความในเวบ ซึ่งถูกปิดไปแล้ว โดยใช้ชื่อว่านิรนาม ปรากฏว่าเขาก็คือ ประชาชนธรรมดา ไม่รู้ว่ามีความผิดแบบนี้ด้วย เมื่อมาถูกจับถึงได้รู้ว่าอินเทอร์เน็ตมันไม่ได้มีเสรีภาพจริง เพราะว่าตำรวจสามารถสืบค้นไปได้ว่า ใช้คอมฯเครื่องไหน ใช้โทรศัพท์เบอร์อะไร บ้านอยู่ไหน จากกรณีนั้น เขาก็ได้รับสารภาพ และสัญญาว่าจะไม่ทำอย่างนี้อีก ตนเองไม่ทราบแน่ชัดว่า คดีจบอย่างไร แต่รู้ว่าเขาได้รับการประกันตัวออกมาแล้ว

“พูดอย่างตรงไปตรงมาก็คือ เมื่อมีการใช้อินเทอร์เน็ตอย่างแพร่หลายมานับเป็นสิบปี กรณีลักษณะนี้น่าจะเกิดขึ้นเป็นจำนวนมาก ที่คนส่วนใหญ่รู้สึกว่าอินเทอร์เน็ตเป็นโลกที่สามารถแสดงความคิดเห็นได้อย่างเป็นอิสระ โดยไม่ได้คิดว่าจะมีใครมารู้ว่าเราเป็นใคร มันสามารถเป็นพื้นที่ที่สามารถแสดงความคิดเห็นได้อย่างไม่เปิดเผยตัวตน แต่อันที่จริงแล้ว ถ้ารัฐบาลจะทำเทคโนโลยีสามารถสืบสาวต้นตอได้ทั้งหมดตราบใดที่ยังมีการเชื่อมต่อกับโทรศัพท์แต่ประชาชนส่วนใหญ่แต่ประชาชนส่วนใหญ่เขากลับไม่รู้ว่ามีกฎหมายที่ลงโทษในลักษณะนี้แล้ว”

ปัญหาที่สำคัญ คือ เมื่อรัฐลุกขึ้นมาจะควบคุมปราบปรามประเด็นดังกล่าว อาจมีการถูกมองว่าการกระทำนี้เชื่อมโยงเป็นขบวนการ หรือเป็นฝ่ายตรงข้าม ถ้ารัฐตีโจทย์หรือมองลักษณะปัญหาผิด การแก้ปัญหาก็อาจจะผิดทิศทางไปหมด เพราะเป็นการมองพลเมืองเป็นศัตรู ซึ่งจะทำให้เกิดบรรยากาศแห่งความกลัวและหวาดระแวง

สำหรับเวบไซด์ที่มีเนื้อหาเรื่องการเมือง อาทิ ฟ้าเดียวกัน ประชาไท ซึ่งหลีกไม่ที่จะต้องมีการแสดงความคิด และอาจพาดพิงถึงสถาบันฯ สุภิญญา เห็นว่า หากดูจากข้อเท็จจริงแล้ว เวบ

ดังกล่าวต่างมีการเซ็นเซอร์ตัวเองอยู่แล้ว อย่างที่ได้พูดคุยกับ จีรนุช เปรมชัยพร ผู้อำนวยการของประชาไท เขาก็พยายามตรวจสอบข้อความที่โพสต์เข้ามาอย่างเหน็ดเหนื่อย ทำงานหน้าจอคอมพิวเตอร์ตลอดเวลา

“ขณะเดียวกัน คนทำเวบก็ต้องเผชิญกับแรงกดดันจากทั้งสองด้าน ด้านหนึ่งก็ต้องคอยระมัดระวัง เพื่อไม่ให้มีข้อความที่ล่อแหลมจนเกินไป เพื่อให้เวบทั้งเวบยังอยู่ได้  อาจจะต้องมีการปิดบางคอมเมนต์ บางยูอาร์แอล อีกด้านหนึ่ง เขาก็ถูกแรงกดดันจากประชาชนเพราะว่าคนที่เข้ามาใช้เวบก็หลากหลาย และส่วนใหญ่ก็คิดว่า ทำไมต้องมาลบคอมเมนต์เขาด้วย ไม่ได้มีข้อความที่ถือว่าหมิ่นสักหน่อย มันก็เป็นปัญหาแล้วว่า “การหมิ่น” คืออะไร เพราะว่าคนส่วนใหญ่รู้สึกไม่เท่ากัน บางคนบอกว่าไม่เห็นเป็นอะไรเลย บางคนบอกว่าแรงแล้ว อีกคนบอกว่าไม่หมิ่น”

“เท่ากับว่าสังคมไทยกำลังเผชิญโจทย์ที่ยาก แต่ว่าเราจะต้องเผชิญกับมันให้ได้ ตรง

คำนิยามนี่แหละ เพราะเราต้องเข้าใจว่าแต่ละคนมีคำนิยามการหมิ่น หรือไม่หมิ่นสถาบันฯ แตกต่างกัน”

ดังนั้น หน่วยงานราชการจึงมีส่วนสำคัญในการเข้ามาช่วยสร้างกลไก เพื่อกำหนดกฎหมาย สร้างมาตรฐานในการกำกับดูแลร่วมกันกับประชาชนเพื่อปกป้องสิทธิพลเมือง ที่ผ่านมา ศาลจะเป็นผู้ตัดสิน ในท้ายที่สุด แต่ตอนนี้กำลังจะมีการแก้ไขกฎหมาย ที่จะให้รัฐมีอำนาจเบ็ดเสร็จในการควบคุมกระบวนการต่างๆอาจจะไม่ต้องไปที่ศาลแล้ว

พร้อมกันนั้น รัฐควรจะเป็นเจ้าภาพในการพูดคุยให้ชัดเจน ว่าขอบเขตบรรทัดฐานด้านกฎหมายควรจะเป็นอย่างไร รวมถึงการบังคับใช้ที่ชัดเจนตามกระบวนการยุติธรรมด้วย

ปัญหาเวบหมิ่นฯ

ตามกฎหมายหมิ่นพระบรมเดชานุภาพที่บัญญัติไว้ในมาตรา 112 ระบุว่า ผู้ใดหมิ่นประมาท ดูหมิ่น หรือแสดงความอาฆาตมาดร้ายพระมหากษัตริย์ พระราชินี รัชทายาท หรือผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ต้องระวางโทษจำคุก 3-15 ปี ซึ่งเป็นโทษทางอาญา

แต่กฎหมายและการกำหนดโทษดังกล่าว ยังมีการถกเถียงกันในสังคมไทยเรื่อยมา ทั้ง

การตีความ คำนิยาม หรือแม้แต่การพูดคุยเรื่องสถาบันฯต่อสาธารณะเป็นสิ่งที่ทำได้หรือไม่

“โดยเฉพาะคำนิยามที่ว่าหมิ่น หรือ อาฆาตมาดร้าย นิยามคือ อย่างไรบ้าง ประชาชนจะได้รู้ว่าประเด็นไหนจะเข้าข่ายหมิ่นหรืออาฆาตมาดร้ายแล้วผิดกฎหมายซึ่งควรจะมีการปรึกษานักกฎหมายและนักสิทธิมนุษยชน เพื่อทำกรอบกฎหมายและลดความสับสนคลุมเครือ สำหรับตนเอง ถ้าเป็นข้อความอาฆาตมาดร้ายจริง ก็ควรถูกกลั่นกรองออกไป ไม่ว่าจะเป็นการอาฆาต

มาดร้ายใครก็ตาม เพราะมันเกินขอบเขตเสรีภาพในการแสดงออก”

หรือในทางปฏิบัติ อย่างเช่น การพูดถึงองคมนตรี หรือคนที่ใกล้ชิดกับสถาบันฯ ก็จะมีการตีความไปหลายอย่างทำให้เกิดความไม่ชัดเจน หรือเมื่อมีการลุกขึ้นมาพูดคุยถึงเรื่องนี้ ก็อาจถูกมองว่าเป็นการหมิ่น ทั้งๆที่สังคมต้องการหากติกาที่ทุกฝ่ายรับได้ร่วมกัน และที่สำคัญ ไม่ได้หมายความว่าคนที่ออกมาแสดงความคิดเห็นเรื่องนี้ จะเป็นปฏิปักษ์แต่อย่างใด แต่ด้วยความที่สังคมมันเปิดขึ้นและมีเทคโนโลยีอย่างอินเทอร์เน็ต คนก็มีโอกาสพูดกันมากขึ้น

“เพราะฉะนั้น รัฐบาลต้องแสดงบทบาทเป็นคนกลางในการเป็นเจ้าภาพเพื่อประนีประนอมกับทุกฝ่ายในสังคม คือเราต้องยอมรับว่าสังคมไทยคงมีส่วนผสมของพลเมืองที่มีแนวคิดอนุรักษ์นิยมเยอะ อันนี้ก็ต้องเคารพกัน ขณะเดียวกันก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าคนที่มีแนวคิดเสรี ก็เยอะขึ้นมาก แล้วทั้งสองกลุ่มนี้ก็มีแนวคิดในบางเรื่องแตกต่างกันไป ไม่ใช่แต่เฉพาะเรื่องนี้ ยังมีหลายเรื่องที่มีความละเอียดอ่อน เช่น เรื่องโป๊เปลือยขอบเขตแค่ไหน การพูดเรื่องเพศ หรือขอบข่ายของความรุนแรง ซึ่งสังคมก็ยังมีขั้วของความขัดแย้งเรื่องเสรีภาพกันอยู่ตลอด”

ดังนั้น สังคมไทยควรจะดึงประชาชนผู้มีส่วนร่วมเข้าร่วมถกเถียงและรับฟังเพื่อแก้ไขปัญหา

“คนรุ่นใหม่ที่เขาเติบโตขึ้นมาในยุคสมัยนี้ ก็มีวิธีการคิดในหลายเรื่องที่แตกต่างกันไปจากคนยุคก่อน ซึ่งเป็นเรื่องที่ต้องคิดกันว่าเราจะอยู่ร่วมกันอย่างไร ในการบริการจัดการพื้นที่สาธารณะที่จะไม่ทำให้เกิดการกล่าวหากัน ว่าอีกฝ่ายเป็นพวกไม่รักชาติ หรือเป็นพวกโน้นพวกนี้ เราจะต้องก้าวข้ามอคติพวกนี้เพื่อที่จะยอมรับว่า ไม่ได้มีใครไม่รักใครหรอก ทุกคนต่างก็รักแผ่นดินเกิดและประเทศของตัวเองทั้งนั้น เพียงแต่ว่าคนเรามีความคิดเห็นที่แตกต่างกัน ซึ่งมันเป็นสัจธรรม”

“หากเปรียบเสรีภาพก็เหมือนกับลมหายใจ คือ การที่รัฐจะจำกัดสิทธิเสรีภาพมากเกินไป ก็เหมือนการเอามือไปอุดจมูกแต่ประชาชนอยากจะหายใจดังๆ ในพื้นที่ส่วนตัวของเขา ซึ่งรัฐอาจจะบอกว่า การหายใจของคุณมันกระทบต่อลมหายใจของฉัน แต่เราจะทำอย่างไรให้การใช้อากาศร่วมกัน เคารพซึ่งกันและกันได้ ในเรื่องความขัดแย้งทางการเมืองนี้ก็เช่นกัน หรือหากรัฐเลือกปฏิบัติให้อีกฝ่ายหนึ่งมีสิทธิเสรีภาพมากเกินไป ก็อาจจะไปมีอำนาจเหนือกลุ่มอื่นในสังคม หรือถ้ามีกลุ่มหนึ่งไม่ได้ใช้สิทธิเสรีภาพเลย ก็เหมือนเอาผ้าไปอุดจมูกเขา ก็ต้องมีการทำให้เกิดความสมดุล”

เครือข่ายกับการขับเคลื่อน

สืบเนื่องจากตัวเลขที่ประกาศอย่างเป็นทางการจากกระทรวงเทคโนโลยีและการสื่อสาร (ICT) ว่ามีการปิดเวบไซด์แล้วถึง 2,000 เวบไซด์ ซึ่งส่วนใหญ่ถูกอ้างว่ามีเนื้อหาที่หมิ่น

พระบรมเดชานุภาพ ถ้าจะมีการแก้ไขกฎหมายดังกล่าวให้สิทธิสมบูรณ์กับรัฐบาล โดยไม่ต้องผ่านกระบวนการศาลให้ปิดสื่ออินเทอร์เน็ตได้โดยรัฐมนตรีมีอำนาจได้เลย มันก็จะเป็นประเด็นทางการเมืองว่ารัฐจะใช้ดุลพินิจอย่างไม่แบ่งแยกแบ่งฝ่ายทางการเมืองได้อย่างไร

“การเคลื่อนไหวเชิงนโยบายของเครือข่ายพลเมืองเน็ต เกี่ยวกับการแก้ไขปรับปรุง พ.ร.บ.ว่าด้วยการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ พ.ศ.2550 จึงถือเป็นงานเร่งด่วนของกลุ่ม ที่แม้ว่าจะเห็นด้วยกับการปรับแก้ฉบับของ สนช. แต่ประเด็นก็คือ ถ้าจะปรับแก้แล้ว ควรจะคุ้มครองสิทธิให้อยู่ในระดับพอดีและจะทำอย่างไรให้ประชาชนในวงกว้างได้มีส่วนร่วมอย่างแท้จริง”

“เพราะฉะนั้นงานของเครือข่ายฯ คือส่งเสียงของพลเมืองอินเทอร์เน็ตให้ดังขึ้น โดยเฉพาะการเสนอให้มีความชัดเจน วันนี้เราต้องยอมรับว่าทุกฝ่ายต่างอ้างถึงสถาบันฯ ดังนั้น ยิ่งมีการปราบปราม อาจยิ่งกระตุ้นประชาชนที่อยากจะพูดในมุมของตัวเองมากขึ้นเรื่อยๆ หรือแม้จะปิดกั้นการเข้าถึงภายในประเทศไทย แต่เวบที่ถูกบล็อกก็ยังเข้าถึงได้พร้อมกันทั่วโลก”

ที่สำคัญ คือ เราเสนอให้มีการแยกเรื่องอาชญากรรมทางคอมพิวเตอร์ เช่น การปราบแฮกเกอร์ การขโมยข้อมูล การปล่อยไวรัส การโพสต์คลิปส่วนบุคคล ออกจากเรื่องเสรีภาพในการสื่อสาร เพราะการเข้าถึงข้อมูลข่าวสารในเวบไซด์ ถือเป็นสิทธิเสรีภาพพื้นฐาน ที่รัฐไม่ควรเหมารวมไปว่าเป็นอาชญากรรมทางคอมพิวเตอร์ทั้งหมด แต่หากใครโพสต์ข้อความที่หมิ่นประมาท ก็ใช้กฎหมายอาญาในการดำเนินคดีอยู่แล้ว

แม้จะมีเสียงกล่าววิจารณ์ว่า การเคลื่อนไหวด้วยวิธีนำหนังสือมายื่นต่อรัฐบาล จะเป็นเสมือนกันให้ดาบกับรัฐไปจัดการต่อประชาชน เธอเห็นว่า

“ถ้ากลุ่มเราลุกขึ้นมาทำเรื่องนี้เองโดยไม่พึ่งรัฐ สุดท้ายก็ไม่พ้นรัฐต้องเข้ามาจัดการอยู่ดี ดังนั้น การพูดคุย เจรจาต่อรอง คือ หนทางที่ดีที่สุดในการดำเนินนโยบายที่เหมาะสม ทางเราก็เพียงเคลื่อนไหวให้รัฐต้องเป็นเจ้าภาพ เพราะเขาเป็นตัวแทนที่เราเลือกเข้าไป ดูแลนโยบาย ควรทำให้ชัดเจนให้ประชาชนรู้และมีส่วนร่วมมากขึ้น อย่างเช่นการแสดงความคิดเห็นในเชิงวิชาการทำได้ไหม หรือหากจะกำหนดให้ห้ามพูดเลย ดังนั้นฝ่ายที่พูดว่า สู้เพื่อในหลวง ก็ถือว่าหมิ่นหรือเปล่า ต้องห้ามพูดเลยหรือไม่เหมือนที่มีนักกฎหมายเคยตั้งคำถามประเด็นนี้”

การปกป้องสถาบันที่แท้จริง

จากเสียงก้องดังจากทุกฝ่ายที่ต่างก็อ้างว่าจงรักภักดีต่อสถาบันพระมหากษัตริย์ แต่กลายเป็นเครื่องมือที่ถูกใช้มาต่อสู้ประหัตประหารฝ่ายตรงข้าม“ในที่สุดแล้ว มันจะเป็นการสะท้อนกลับไปเหมือนบูมเมอแรง เหมือนอย่างที่หลายคนตั้งคำถามว่า อย่างเช่นการตั้งวอร์รูม จริงๆแล้วมันจะนำไปสู้การปกป้องสถาบันได้จริงหรือไม่”

ส่วนแนวทางที่ดีที่สุด เธอเห็นว่า หากจะทำเพื่อปกป้องสถาบันฯ ก็คือ ต้องไม่ดึงลงมาเกี่ยวข้องกับการเมืองเลย หรือไม่ก็ให้พูดในเชิงสร้างสรรค์ เพื่อสะท้อนความคิดเห็นที่หลากหลาย “แต่หากสังคมไทยยังไม่พร้อมที่จะให้มีการพูดเชิงสร้างสรรค์อย่างที่อาจารย์

สุลักษณ์ ศิวรักษ์ พยายามทำด้วยความรักที่มีต่อสถาบันจริงๆ สังคมไทยก็ต้องกลับไปที่ วิธีการแรก คือ ต้องไม่ให้มีการพูดในเรื่องนี้เลย ห้ามเด็ดขาด ให้พระมหากษัตริย์อยู่เหนือการเมืองเลย แต่เมื่อมีกลุ่มหนึ่งออกมาพูด ก็อดไม่ได้ที่อีกกลุ่มหนึ่งจะออกมาพูด เป็นสโนว์บอลไปเรื่อยๆ เพราะฉะนั้นไม่ว่าสิ่งใดก็ตามที่ถูกพูดถึงเรื่อยๆ ความคิดเห็นก็ย่อมหลากหลาย”

“ในทางตรงกันข้าม หากมีการนำมาพูดเพื่อความชอบธรรมทางการเมืองของฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง ขณะเดียวกัน ก็มีการปิดกั้นฝ่ายหนึ่ง ก็อาจเหนี่ยวนำไปสู่แรงต้านกลายเป็นคลื่นใต้น้ำ ซึ่งอาจจะส่งผลสะท้อนกลับทางลบได้อีก”

ทางออกที่ยังไม่ปิด

ในสถานการณ์ที่รัฐต้องเร่งสร้างความสมานฉันท์ การสร้างจุดร่วม สงวนจุดต่างระหว่างกลุ่มคนในสังคม ที่ล้วนต้องการใช้สิทธิเสรีภาพทางการเมืองในระบอบประชาธิปไตย

สำหรับมุมมองของเอ็นจีโอสาวที่ทำงานด้านการปฏิรูปสื่อมานับ 10 ปีเห็นว่า สังคมไทยเองได้ก้าวมาอยู่มาเป็นประชาธิปไตยในระดับหนึ่งแล้ว แต่ก็ยังเป็นประชาธิปไตยที่ขาดภูมิคุ้มกัน หัวใจสำคัญในบรรยากาศนี้ คือ การธำรงสิทธิพลเมืองเคารพสิทธิซึ่งกันและกัน และก็ต้องมีความอดทนอดกลั้นต่อกันด้วย

“หากว่ารัฐจะปราบเรื่องนี้อย่างจริงจังแล้ว อาจจับกุมไม่หวาดไม่ไหว อาจต้องมีการสร้างเรือนจำเพิ่ม เพื่อรองรับกรณีแบบนี้ เพราะจะมีคดีไปที่ศาลเยอะ ดังนั้น มันควรมีทางออกที่ว่า คือ รัฐควรร่วมกับทุกฝ่ายในการพูดคุย และแสวงหากติการ่วมกัน

“ข้อเสนอหนึ่งก็ คือ อยากให้รัฐเปิดเวทีให้ประชาชนที่มีส่วนเกี่ยวข้อง พูดคุยและหาทางออก สอง-ให้ทุกฝ่ายมีส่วนร่วมในการแก้ไข พ.ร.บ.คอมพิวเตอร์ฯ ให้อยู่ในจุดที่คุ้มครองสิทธิเสรีภาพ ขณะเดียวกันก็ปกป้องอาชญากรรมหรือความมั่นคงด้วย ประการที่สาม ในระหว่างที่ยังไม่มีมาตรการที่ชัดเจน ก็ขอให้แต่ละฝ่ายช่วยกันกลั่นกรองกำกับดูแลกันเองเหมือนที่สื่อหนังสือพิมพ์เขาก็เรียกร้องการกำกับดูแลกันเอง”

สุดท้าย สุภิญญา เห็นว่า จริงๆ การแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับสถาบันฯกับการหมิ่นฯเป็นคนละเรื่องกัน แต่ก็ถูกนำมาปนเปเป็นเรื่องเดียวกัน ว่าการแสดงความคิดเห็น คือ การหมิ่นฯ ดังนั้น จึงต้องกลับไปหามาตรฐานที่ชัดเจนในเรื่องนี้ว่าขอบข่ายที่ประชาชนสามารถแสดงความคิดเห็นได้ ควรเป็นอย่างไร หรือถ้าไม่ได้เลยก็ต้องบอกประชาชนให้ชัดเจน

Thanks to Shawn W.Crispin and Committee to Protect Journalists(CPJ) for this article. It’s always a fruitful discussion talking with Shawn and unbelievably I’ve learned a lot about Thai politics and the enigmas of this country from him. I would like to welcome his new blog on CPJ’s website as well.

The picture above, we, Thai Netizen Network, submitted an open letter to Prime Minister Abhisit Vejjajiva on Jan 13th, 2009.  We still have to follow up the plan on having a dialogue with the authorities on Internet freedom  in order to uphold basic level of cyber-liberty and civil rights .

It is not easy at all but we’re trying.

Read some  stories I  told Shawn from this article below.

Fighting back against Thai censorship

By Shawn W. Crispin/Southeast Asia Representative

Thailand’s Internet–once open and free–is fast morphing into one of Asia’s more censored cyberspaces. But a new group of concerned Thai citizens, known as the Thai Netizen Network (TNN), is bidding to turn back the tide of government censorship through advocacy and monitoring.

Web sites that have posted materials deemed potentially offensive to the Thai royal family have been blocked by successive military-appointed and democratically elected Thai governments. And the campaign of censorship is accelerating under new Prime Minister Abhisit Vejjajiva.

The monarchy has been caught in the middle of Thailand’s grinding political conflict, with competing camps hurling allegations of disloyalty against one another. To assert its pro-crown credentials, the Ministry of Information and Communication Technology announced in January that it had blocked more than 2,300 Web sites for posting anti-monarchy materials. The Justice Ministry meanwhile said last week that it aims to block an additional 3,000-4,000 sites on the same grounds.

Beginning last year, a group of academics, activists, journalists and webmasters held informal meetings to discuss the emerging threat to Internet freedom in the wake of the passage of the 2007 Cyber Crime Act and the intensified use of lese majeste charges against journalists, commentators, and everyday Internet users. Both laws give Thai officials the authority to censor news and opinions that could be deemed a threat to national security or the monarchy.

TNN coalesced into a formal organization soon after several local Web sites, including news and commentary outlets Prachathai and Fah Diew Kan, were threatened with closure last year by officials for posting materials offensive to the monarchy. Fah Diew Kan’s site was eventually blocked in January after officials threatened the site’s ISP administrator.

TNN coordinator Supinya Klangnarong told CPJ that the new group’s main missions are to keep Thailand’s Internet open and free, to monitor government surveillance and censorship, and to provide moral and legal support to Internet users and writers who encounter harassment for their postings.

Currently, TNN is publicizing the case and arranging legal representation for Suwicha Thakor, an oil-rig engineer who was arrested and held without bail on January 14 for posting materials onto the Internet considered offensive to the monarchy. They have also taken up the case of BBC correspondent Jonathan Head, who faces three different lese majeste complaints filed by a senior Thai police official.

“We are trying to establish a channel with the police to reduce tension and frustration,” said Supinya from her back alley Bangkok office. “Finally they will need to talk to the public and give a clearer definition of what exactly constitutes lese majeste. We hope to help find that middle ground.”

The group has already notched some advocacy successes. On January 13, TNN members met with the prime minister to voice their concerns about the Ministry of Information and Communication Technology’s recent move to establish an 80 million baht (US$2.29 million) “war room” tasked with monitoring and censoring the Internet.

During TNN’s meeting with the prime minister, the group’s core members proposed and Abhisit agreed to the establishment of a working group to discuss Internet freedom issues and the need to balance free expression with upholding the monarchy.

“He said he understood our concerns, but that we needed to understand he is under pressure from many groups to protect the country and monarchy,” Supinya said, recounting the meeting. “We’re still waiting to hear back from him.”

(Reporting from Bangkok)

http://cpj.org/blog/2009/02/fighting-back-against-thai-censorship.php

As I promised to write a report about the discussion on Sunday but I could not manage to to do it again due to many activities today therefore I would like to post pieces of news and report relating to my work with Thai Netizen Network.  First one is ” In Netizen, We trust”  written by Alongkorn Parivudhiphongs, published by BangkokPost.

……….

As authorities lag behind Internet technology advancements, net groups are calling for more user input into government cyber policy-making,

By: Alongkorn Parivudhiphongs

Published: 5/02/2009 at 12:00 AM BangkokPost

Newspaper section: OutlookAmidst rising political tensions, cyberspace politics is boiling too - especially since the new minister of Information and Communication Technology, Sub Lt Ranongrak Suwanchawee, announced early January that 2,300 web sites have content deemed insulting to the Thai monarchy, and was seeking a court order to shut down 400 other libellous sites. The ministry also announced plans to spend 80 million baht on a 24-hour facility that would monitor Internet activities.

As the monarchy is traditionally regarded as the most respected institution in Thailand, criticism against it is a strict taboo. But will the closure of the web sites in question, and costly monitoring systems, solve the problem?

Such issues were discussed at two recent seminars collaborated by the Thai Netizen Network (TNN), the Campaign for Popular Media Reform (CPMR), Freedom Against Censorship Thailand (Fact), web masters and devoted bloggers.

“Blockage is just a means to limit public access to content deemed disrespectful or threatening to the monarchy, but it does not stop the creators of such content. They can still use overseas hosts. So the closure is not a means to an end,” said Sarinee Achavanuntakul, TNN representative and blogger of http://www.fringer.org/.

“Blocking content on over 2,000 web sites just prevents Thai residents accessing them while others worldwide still can. This method therefore cannot truly protect the honour of the monarchy,” added Chiranuch Premchaiporn, director of Prachathai, an online news web site.

The ICT Ministry’s combative stance on cyperspace is viewed as another draconian measure, in addition to the Computer Crime Act 2007 that deals with cyber-dissidents or online criminals. But the group at the seminars fears that such extreme measures will do more harm than good.

“We support the law and the policy to handle such crimes as hacking, deception, child pornography, pirate video clips, and theft of personal information, but the measure that allows state agents to block and close web sites can also lead to a violation of freedom of speech and limits public access to information,” said Supinya Klangnarong, CPMR.

“Adopting a war-room stance is sure to create an atmosphere of fear in cyberspace. We can’t be sure when the police will knock down our door if we visit any web site deemed improper in the eyes of the government,” added CJ Hinke, Fact founder.

The group believes such aggressive measures will “infringe upon citizens’ freedom of speech in a black-or-white and non-transparent manner without respect to the people’s judgement”.

Sharing this concern is Reporters Without Border (RSF), an international organisation that fights for press freedom. The article “Is Thailand a new enemy of the Internet?”, published on its web site on January 12, said that online freedom of expression in Thailand is under threat.

The fact that there are about 13.5 million net users (20 per cent of the total population) in Thailand leads to its observation that “it is surprising that this has suddenly become a priority [of the ICT Ministry] although Internet access is far from general in Thailand. It is important the government agree to debate the online activities of the country’s Internet users.”

In the face of libel lawsuits?

But in Thailand where politics has been in flux at least since the military assumed power in 2006, it is quite normal that the new government strives to take control of the country in the name of national security. The law against cyber-criminality, which had been drafted and reviewed since 2001 before it became effective in 2007, allows the government to deal with any online activity deemed disturbing to the peaceful social order and morality of the people and is considered detrimental to national security.

Ironically, virtual reality has become more realistic since the law against cyber criminality can exercise its power through the libel lawsuits ranging from defamation to contempt of court and lese majeste.

Media activist Supinya said that the broad and unclear law spurs undue fears among Internet users concerning their safety on the net.

“It is very problematic as there are no clear boundaries on the laws about freedom of expression, especially in determining what is right and wrong in libel suits.”

Things can be complicated when it comes to sensitive issues like lese majeste’, though. TNN suggested that the law could be more specific in regards to the definitions and features of lese majeste cases.

“It can be very subjective and easily mistaken because the government officials or policeman in most case are the ones making the judgements on what is deemed insulting to the monarchy,” said blogger Sarinee, an independent academic.

In 2007, the first so-called cyber criminal was a man using the pseudonym of Praya Pichai. He was accused of criticising the monarchy in an article posted on his now-defunct website http://www.propaganda.forumotion.com/. After spending two weeks in custody under Section 14 of the law for “defamation” and “harming national security”, authorities lifted the charges against him for lack of evidence. But he will remain under surveillance for 10 years and faces prison if he posts any further political comment online.

“The government should consult all stakeholders to reach an agreement on what exactly constitutes lese majeste, what characterises web sites that are considered lese majeste, and what the relevant government officials should do to handle these situations in ways that can assure other stakeholders that their personal rights will not be infringed upon,” Sarinee said.

With new technologies on word filtering becoming available, it is now easy to detect a specific word that might be deemed insulting to the monarchy. But to label a term “lese majeste” and to locate all web sites hosting such content simply by looking at URLs or keywords is far more complicated than the government seems to realise, said online journalist Chiranuch.

“The government should understand that a better way to root out lese majeste content is by shifting the focus towards solving the cause of the problem, instead of creating an atmosphere of fear and suspicion by blocking web sites,” she added.

Chiranuch insisted that instead of using a means that threatens Internet users, the ICT Ministry should host an open discussion that involves all concerned parties and stakeholders. “This is a more constructive way of solving this problem and preventing an 80-million-baht cyber war.”

Amending the law?

Whether the law against computer criminality is a policy innovation or policy extension from the existing regulation, the group at the seminar questioned the ambiguous enforcement of the law. In principle, it permits police to seize computer equipment from anyone suspected of producing or sending messages with insulting or pornographic content - without a search warrant normally authorised by the court.

Like many other laws, Sarinee from TNN said, the essence of computer crime law should - simply put - punish the wrongdoers and protect the innocent. “This law fails to address the latter. Besides, the government officers should seek court orders first before a seizure, which is the international standard for dealing with anyone suspected of criminal acts.”

In addition to the ICT Ministry, the other two state organisations responsible for blocking and closing web sites are the Department of Special Investigation, a division of the Ministry of Justice, and the Royal Thai Police under the Ministry of Interior. One criticism raised by TNN is that state officers have little knowledge about the fast changing nature of the Internet, thereby, in some cases, turning the innocent into culprits.

Siriporn Suwannapitaka, owner of 212 cafe free web discussion board, recounted his experience last April. “I got a call from the police about pornographic content on my web site. But the officer couldn’t even specifically tell me the problematic URL. When I found it, I asked him what to do next, he said he had no idea either. So I decided to immediately ban it from public access.”

A month later, the police raided his home office and appropriated his servers and computer devices on the ground that he made money from the said web site. The investigation also demanded that he submit a full list of his clients in person at the police station.

“There are 28,000 people using my web board and it’s difficult to keep track of all of them or any changes on their web sites. Worse, the police did not even try to arrest the person who posted the nude photos,” said Siriporn, who eventually spent one night in a cell and later paid 100,000 baht as bail bond.

His case raises many questions.

“In principle, shouldn’t the police deal only with problematic documents that lead to criminal investigations? What is the standard procedure for a seizer dealing with a computer-crime suspect? Appropriation of servers would affect other users who are not involved with the alleged crime,” Sarinee criticised, adding that state agents in charge of computer crime must have full understanding about networking, security systems and fluidity of ICT advancement.

Besides, critics argue that some provisions in the computer act law may violate constitutional rights. The law demands that ISPs keep personal details of Internet users for 90 days and the authorities have the power to check this information without any legal checks.

“This is a clear violation of privacy rights. Who will be responsible for personal information on the appropriated server? What if the server is returned with missing information?” Chiranuch noted.

A middle of the road?

On January 13, TNN submitted an open letter to the new Prime Minister, who stressed civil liberties in his inauguration speech last December. As the ICT Ministry plans to expedite legal amendments to give it more carte-blanche powers, TNN demands that the government allow all stakeholders to participate in a discussion in order to reach a democratic solution to the ambiguous and non-transparent problems with the law. Their suggestions include participation of Internet users in amending the act, and legal protection of net citizens’ freedom of expression and privacy.

The major question here is how NTT, a newly-formed body representing net citizens, will take part in the supervision and to what degree they can be held responsible when things go wrong - given that many Internet service providers (ISPs) and web masters find it difficult to monitor indecent contents on the net. Without legal control and support, how effective can self-monitoring among net citizens be?

Sarinee commented, “We know it is impossible to expect the legal-free cyberspace. There should still be protocols to control Internet use but such measures should not hamper access to information or violate freedom of expression.

“By involving Internet users in the legal act and enforcement, we will not only groom a sense of responsibility among the Internet users but also create public acceptance of the law.”

She reaffirmed that, in a democratic society like Thailand, it is mandatory that the government protects the basic rights of Internet users, including the right of access, expression and privacy and legal action.

“Democracy exists only when people can express their opinions without fear of the powers that be,” she concluded.

http://www.bangkokpost.com/leisure/leisurescoop/11093/in-netizen-we-trust

Dear All,

Eventually, I got a blog at WordPress.  I was inspired by friends from Thai Netizen Network encouraging me to communicate with Netizens around the globe. Fairly excited but happy to write various contents ranging from politics, media, life, dhamma,novels, poem,diary  etc.. Please cordially share your ideas and feeling on my cyber journal and create lively discussion together.

I am very new blogger, going to write either in Thai or English or both, it depends.  My language skill is not  that perfect, always good to practice,  suggestion and comments are welcome.

This is a free space which free expression should be upheld but there is always no freedom after  direct and critical expression in Thailand therefore I’ll try my best to keep my bold to write what I think and limit to say what might  send me to walk in and walk out the Criminal Court again. Once in life is enough.  Bon courage to all defiant defenders for free speech in Thailand currently.

Thanks Sunit & Klaikong from ChangeFusion, Keng&Neung  from OpenDream for helping me setting up this lovely blog.
I really like it.  May you enjoy this blog as well.

Cordially yours,

Supinya Klangnarong

“Journalism is what

close

to my heart.”

First written at OpenDream, Bangkok Feb 17, 09